Na de blogs van maart gevuld met foto's, zal deze van april enkel uit text bestaan. Het gaat me hier nog steeds geweldig en na de 2 maanden vakantie mochten we aan het nieuwe jaar beginnen hier aan 信大 (shindai, mijn universiteit). In Japan is het schooljaar immers anders ingedeeld dan in de normale wereld.
Dit begin van het nieuwe jaar zorgde voor een zeer aangename sfeer op de universiteit, nieuwe gezichten en de verscheidene サークル (saakuru, circle of hobbyclub), die probeerden deze nieuwe gezichten te strikken voor hun activiteiten. Met jazzbandjes die 's middags hun kunnen lieten zien voor eventuele nieuwe bandleden en de coole sportjocks die rondliepen in hun shinshu universiteit american football, voetbal, lacrosse trainings en flyers ronddeelden. Zelf waren we heel verheugd aan andere activiteiten te kunnen deelnemen dan deze van de COWIS (buitenlandse studentclub), gezien we hier niet zulke leuke herinneringen aan overhielden. Samen met Yiang en Jeroen werd ik lid van de voetbalclub en ik sloot me ook aan bij de freestyle skiclub (bij gebrek aan foto's een link). En ik moet zeggen eindelijk vond ik de studenten aan shindai waar ik naar op zoek was, de skiclub is een jolige bende met enkele activiteiten waar ik meestal de onnozele prutser ben. Samen heb ik nog het einde van het seizoen getrotseerd en verder doen ze trampoline-springen, bqq's, 飲み放題 en in de zomer waterjump, camperen,... Het is zeer spijtig dat ik me niet eerder heb kunnen aansluiten bij deze club. De voetbalclub is ook zeer aangenaam, maar veel groter in aantal en de sfeer is dus iets minder gezellig, ook zijn de spelers niet altijd verheugd op de Europese speelstijl die Jeroen en ik soms bovenhalen, maar het is grappig eens als de beer te mogen zijn waar andere spelers schrik van hebben. Desondanks heb ik wel een blessure opgelopen ongeveer een week geleden, door domweg tegen iemands schouder aan te lopen met het aangezicht (hoe men gezicht op de hoogte van een Japanse schouder kwam, begrijp ik nog steeds niet), was het onvermijdelijk mijn groots hebreeuws joekel van een neus te breken. Dit heeft gezorgd voor een week slecht slapen en ook overdag in het bed vertoeven van misselijkheid en dit mooi tijdens Golden Week (een kleine week waarop ook de werkende mens van het land verlof heeft).
Buiten deze aangename periode aan de universiteit was april ook de maand van de 花見 (hanami, kersenbloesem kijken), wij hebben deze periode gevierd met onze lokale bar-vrienden aan onze lokale rivier. Het werd een namiddag bbq-en, drinken en de baas van de bar die met gsm en portefeuille nog in de zak, in de rivier belandde, die tandloze man toch. Verder bezochten we de kersenbloesem rond het kasteel en de met kersenbloesem gevulde heuvel achter onze favoriete electro-shop op de Boomsesteenweg. Het weer was ons ook zeer goed gezind in April met topdagen van 29 graden en voor mij de kans om voor de eerste maal de rivier in te duiken. Omdat we op dinsdag geen lessen hebben, zetten we ons meestal buitenlander gewijs aan de rivier met handdoek, bal, luide r&b muziek en vallen we de plaatselijke blondines lastig, woehla.
Ook werken we aan de verbetering van ons imago door voor de eerste maal te werken in Japan. Malcolm en ik zijn aangenomen in de kleuterschool achter ons appartement alwaar we engelse les geven aan deze vrolijke Japanse peuters. Ik moest met verbazing vaststellen dat het Engels van sommige van deze peuters vlotter is dat dit van de Japanse adolescent.
Al deze pret benadrukt het nog maar eens hoe moeilijk ik het ga hebben Japan te moeten verlaten binnen 3 maanden en zorgde de vorige maand voor nachtmerries waar ik dacht al terug in België te zijn. Matsumoto blijft een schitterende plaats om te wonen.
maandag 12 mei 2008
maandag 14 april 2008
zaterdag 12 april 2008
maandag 7 april 2008
Snowboarden
Februari was schitterend en eigenlijk moeten er niet meer woorden aan vuil gemaakt worden. Na twee weken besloot ik de dagelijkse snowboard-routine in weekends te staken omdat er tijdens zaterdag en zondag te veel mensen uit de metropool hun winterpret-weekend planden. Zo was het te druk in de weekend en had ik enkele dagen om de tamme kloot uit te hangen in downtown Matsumoto. En zo kon ik in de week rustig zonder aan te schuiven lift op en piste af van 's ochtends tot 's avonds.
Het skigebied aokiko 青木湖 voldeed volledig aan mijn wensen. Niet al te groot, dus niet veel mensen gedurende de week. Een snowpark op de eerste piste met een leuke variteit aan rails, maar spijtig genoeg geen big-air. En leuke stukken off-course waren te ontdekken tussen de bomen, die ik aangezien ik de maand had, kon uitdokteren. In Japan wordt er wel strenger opgetreden tegen het buiten piste snowboarden, menig maal werd ik door de speaker van de liftman nageroepen dat wat ik deed verboden was. En aan elke lift staat ook een waarschuwing dat wanneer je wordt tegengehouden door de ski-patrol buiten het terrein, het je je skipas zal kosten. Maar hier hebben ze zich bij mij niet mee bezig gehouden. Dit heeft natuurlijk ook zijn goede kant want zich houden aan de regels is voor de Japanners de nationale sport en zo zal je je meestal helemaal alleen bevinden in de bos samen met een gezellig dik pak sneeuw. Zelfs het merendeel van de skilift-vrienden, die ik maakte, hielden zich mooi aan de regels.
Gedurende de maand werd ik op verscheidene dagen vergezeld door de andere Belgische uitwisselings-studenten: Mathijs, Malcolm en Yiang, onze goedelachse vriend uit Benin Oru, een hoop chinezen en het aokiko-skiliftpersoneel. Nu ik er toch meer woorden aan vuil gemaakt heb, zal ik het nog maar eens zeggen, het was schitterend.
woensdag 6 februari 2008
Sneeuw
Het is weer even geleden, dus zal ik een kort verslag uitbrengen van de voorbije maand. Met succes hebben we allen het eerste semester afgesloten, wat weer gepaard ging met een leuke reeks eindexamens. Moet gezegd dat ze hier in een zeer goede bui zijn bij het opstellen van deze examens, gezien ik me in jaren niet meer zo trots heb mogen voelen bij het vernemen van de uitslag. Ook voor de Japanners zelf ziet het leven van een student er vrij relaxed uit, dit omdat men hier met het systeem van een moeilijk ingangsexamen en een makkelijkere universiteitsperiode werkt.
Terug in Matsumoto van onze nieuwjaarsperiode in Tokio werden we op een feest verwacht om het nieuwe jaar te vieren samen met wat buitenlandse studenten. Onder feest verstaat men hier een aardig gebeuren met Koreanen en Chinezen, waarvan enkelingen dansjes, een playback-show of tae-bo (Billy's Boot Camp) sessie hadden voorbereid. Om een of andere reden drong de pret van deze bedoeling niet tot ons door en maakten we vrienden met een oudere Japanner, die ons alvast uitnodigde er eens op uit te trekken in zijn sportvliegtuig. Laten we hopen dat Japanners even goed vliegen als rijden.
De weekends in Januari werden gevuld met het bezoeken van een nieuw ontdekte aangename bar genaamd buriburi, een kennismaking met de voltallige buitenlandse onderwijzers-clan van Matsumoto, een verjaardagsfeest in de plaatselijke izakaya en een stevige wandeling naar de top van de nabije bergen.
Het einde van de maand is Malcolm samen met zijn vriendin op reis vertrokken en heb ik in zijn plaats nieuwe buren mogen verwelkomen uit Tokio, namelijk Jonathan en Mayuko. Zij kwamen samen met ons de koude trotseren. De temperatuur is hier namelijk de voorbije weken enorm gedaald, wat ook voor enkele dagen dikke pakken sneeuw heeft gezorgd. Met een topdagen van 30cm in Matsumoto city, waarop ook ik hielp, zoals elke Japanner, de eigen ingang van het appartement vrij te maken.
Het eerste weekend dat Jonathan en Mayuko hier waren, was ik samen met Jonathan uitgenodigd op de eerste meeting van het bedrijf van onze confituurvriend. Hier hebben we zoals een brave buitenlandse student betaamt ons beleefd voorgesteld voor het hele bedrijf en verder geluisterd naar de vooruitzichten van elke branche voor het nieuwe jaar. Ook hebben we onze plicht als "bijna"-werknemers vervuld met een mooie schrijffout uit hun productenlijn te halen. Die avond was het niet enkel business dat de klok sloeg, het feest resulteerde in een staande receptie met zatte werknemers, karaoke en een laatavond-onsen. Dit alles in een van de duurste en chiqueste hotels van Matsumoto.
Mijn volgende blog zal waarschijnlijk ook op zich laten wachten aangezien ik de volgende maanden vakantie heb. Op dit moment ben ik aan een 'dagelijks snowboarden'-routine begonnen en dit zal de hele maand februari in beslag nemen. En in maart zal ik mensen bezoeken in Tokio en het land rondtrekken met bezoek uit Spanje en België.
Terug in Matsumoto van onze nieuwjaarsperiode in Tokio werden we op een feest verwacht om het nieuwe jaar te vieren samen met wat buitenlandse studenten. Onder feest verstaat men hier een aardig gebeuren met Koreanen en Chinezen, waarvan enkelingen dansjes, een playback-show of tae-bo (Billy's Boot Camp) sessie hadden voorbereid. Om een of andere reden drong de pret van deze bedoeling niet tot ons door en maakten we vrienden met een oudere Japanner, die ons alvast uitnodigde er eens op uit te trekken in zijn sportvliegtuig. Laten we hopen dat Japanners even goed vliegen als rijden.
De weekends in Januari werden gevuld met het bezoeken van een nieuw ontdekte aangename bar genaamd buriburi, een kennismaking met de voltallige buitenlandse onderwijzers-clan van Matsumoto, een verjaardagsfeest in de plaatselijke izakaya en een stevige wandeling naar de top van de nabije bergen.
Het einde van de maand is Malcolm samen met zijn vriendin op reis vertrokken en heb ik in zijn plaats nieuwe buren mogen verwelkomen uit Tokio, namelijk Jonathan en Mayuko. Zij kwamen samen met ons de koude trotseren. De temperatuur is hier namelijk de voorbije weken enorm gedaald, wat ook voor enkele dagen dikke pakken sneeuw heeft gezorgd. Met een topdagen van 30cm in Matsumoto city, waarop ook ik hielp, zoals elke Japanner, de eigen ingang van het appartement vrij te maken.
Het eerste weekend dat Jonathan en Mayuko hier waren, was ik samen met Jonathan uitgenodigd op de eerste meeting van het bedrijf van onze confituurvriend. Hier hebben we zoals een brave buitenlandse student betaamt ons beleefd voorgesteld voor het hele bedrijf en verder geluisterd naar de vooruitzichten van elke branche voor het nieuwe jaar. Ook hebben we onze plicht als "bijna"-werknemers vervuld met een mooie schrijffout uit hun productenlijn te halen. Die avond was het niet enkel business dat de klok sloeg, het feest resulteerde in een staande receptie met zatte werknemers, karaoke en een laatavond-onsen. Dit alles in een van de duurste en chiqueste hotels van Matsumoto.
Mijn volgende blog zal waarschijnlijk ook op zich laten wachten aangezien ik de volgende maanden vakantie heb. Op dit moment ben ik aan een 'dagelijks snowboarden'-routine begonnen en dit zal de hele maand februari in beslag nemen. En in maart zal ik mensen bezoeken in Tokio en het land rondtrekken met bezoek uit Spanje en België.
woensdag 2 januari 2008
Gelukkig Nieuwjaar
あけましておめでとうございます。今年もよろしくお願いします。(akemashite omedetō gozaimasu. kotoshi mo yoroshiku onegai shimasu.) Of om het kort te houden en in het Nederlands 'Gelukkig Nieuwjaar'. En dank aan diegene die speciaal gebeld hebben tijdens de eindejaarsperiode, het is altijd aangenaam nog eens een stem te horen vanuit het thuisfront. Aan iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar.
Ik zal me vooreerst excuseren dat het zo lang geduurd heeft voor ik weer wat neerpen, maar ik heb nergens de tijd gevonden om me even rustig aan schrijven te zetten.
Het eerste kerstfeest (12/12) dat we konden meemaken hier in Japan, was het kerstfeest georganiseerd door de stad Matsumoto voor alle buitenlanders. Er werd eten voorzien van alle aanwezige landen (buiten België, omdat we reeds gekookt hadden voor de buitenlandse studenten diezelfde week). Zelfs het Japanse televisiestation NHK en enkele kranten waren van de partij om van dit multiculturele gebeuren te proeven. De aandacht ging voornamelijk naar onze Afrikaanse vriend Oru, omdat menig Japanner nog geen zwarte medemens sushi had zien rollen, wat me enorm deed denken aan Polen (voor zij die er bij waren, zal het wel duidelijk zijn). Op het feest maakte we kennis met de Amerikaanse delegatie, die Engelse les geven aan de verschillende middelbare scholen in Matsumoto. Het was aangenaam nog eens met mensen te communiceren waarvan de mannelijke jeugd niet met haarspelden in het haar rondloopt.
Om de reden dat in Japan Kerstmis geen officiële feestdag is, hadden ze aan de universiteit het aangename idee gekregen om een examen te organiseren op 25 december. Voor een die-hard christen als mezelf kwam dit dan ook zeer hard aan en hebben we ons dat weekend niet volledig op het studeren kunnen concentreren. Mede omdat we bezoek over de vloer kregen uit Tokio en we een gezellige 忘年会 (bōnenkai, een eindejaarsfeest dat gehouden wordt om de zorgen van het vorige jaar te vergeten) op de planning hadden staan in de plaatselijke izakaya op 22 december, werd het een eerder feestelijk weekend. De 忘年会 (bōnenkai) was een waar succes en een mooie vervanging voor een kerstfeest, we konden zelfs onze zorgen vergeten in een wit tapijt. Het was de eerste maal dat het een mooie laag sneeuwde in Matsumoto-city en dit kan ik enkel aanmoedigen. Als kinderen van een land waar de weergoden niet zo gul zijn met sneeuw, resulteerde dit in een prachtig kinderlijk sneeuwballengevecht.
Op Kerstdag maakte we kom-af met het examen en trokken we 's middags erop uit om onze Kerstdag te verfraaien met wat meer sfeer, eens thuisgekomen werd de namiddag gevuld met geschenken, kerstdrank, versnaperingen en aangename kerstliederen gebracht door Frank Sinatra. De sfeer van een coca-cola reclame was niet ver af en ik heb een prachtige ovenwant gekregen, voor de prachtige oven die ik niet heb. Bedankt Mathijs.
(sorry Allan ik heb geen Japanse kerstman kunnen strikken, maar wel dit cool Japans rendier)
Voor nieuwjaar trok de Matsumoto-clan naar Tokio, alwaar we 5 dagen doorbrachten. Omdat Sam enkele maanden geleden verhuisd is naar een nieuwe stek, konden we op zijn apartement verblijven gedurende deze periode. En moet gezegd, hij heeft een mooie keuze gemaakt en woont dan ook in 1 van de duurste wijken van Tokio. Het is de eerste maal dat ik een buurt zie in Japan die zoveel Westersheid uitstraalt als deze, ook wel komisch om dit in Japan tegen te komen. In Tokio werden we de eerste nacht alweer op uitnodiging van Meneer confituur verwacht in zijn favoriete restaurants. We begonnen de avond in het sushi-restaurant, waar ik reeds vorige maand was geweest, zetten ons eetfestijn verder in een steak-restaurant en sloten af met wat Italiaanse keuken. Omdat we die avond toch reeds decadent bezig waren en dit zonder hiervan enige financiële gevolgen te moeten dragen, besloten Jeroen, Malcolm en ik om de nacht verder te zetten in de Womb in Shibuya.
Het echte eindejaarsfeest vierden we op een zeer Japanse rustige manier en besloten te gaan aanschuiven in Tokio's meest bekende tempel voor het eerste tempelbezoek van het jaar (ofwel 初詣で hatsumōde). Het aftellen voor de jaarswisseling deden we al aanschuivend en met een asahi (Japans bier) voor handen, om dan te bidden voor al die leuke dingen in het nieuwe jaar.
(deze foto zal nog vervangen worden door een filmke)
Eén van deze leuke dingen in het nieuwe jaar zal voor mij snowboarden worden, nog net voor het nieuwe jaar heb ik me voor een prikje een seizoenspas van het skigebied 白馬青木湖 (Hakuba Aokiko) kunnen aanschaffen. Een bescheiden gebied dat uitgeeft op een meer, meer heeft een mens niet nodig.
Ik zal me vooreerst excuseren dat het zo lang geduurd heeft voor ik weer wat neerpen, maar ik heb nergens de tijd gevonden om me even rustig aan schrijven te zetten.
Het eerste kerstfeest (12/12) dat we konden meemaken hier in Japan, was het kerstfeest georganiseerd door de stad Matsumoto voor alle buitenlanders. Er werd eten voorzien van alle aanwezige landen (buiten België, omdat we reeds gekookt hadden voor de buitenlandse studenten diezelfde week). Zelfs het Japanse televisiestation NHK en enkele kranten waren van de partij om van dit multiculturele gebeuren te proeven. De aandacht ging voornamelijk naar onze Afrikaanse vriend Oru, omdat menig Japanner nog geen zwarte medemens sushi had zien rollen, wat me enorm deed denken aan Polen (voor zij die er bij waren, zal het wel duidelijk zijn). Op het feest maakte we kennis met de Amerikaanse delegatie, die Engelse les geven aan de verschillende middelbare scholen in Matsumoto. Het was aangenaam nog eens met mensen te communiceren waarvan de mannelijke jeugd niet met haarspelden in het haar rondloopt.
Om de reden dat in Japan Kerstmis geen officiële feestdag is, hadden ze aan de universiteit het aangename idee gekregen om een examen te organiseren op 25 december. Voor een die-hard christen als mezelf kwam dit dan ook zeer hard aan en hebben we ons dat weekend niet volledig op het studeren kunnen concentreren. Mede omdat we bezoek over de vloer kregen uit Tokio en we een gezellige 忘年会 (bōnenkai, een eindejaarsfeest dat gehouden wordt om de zorgen van het vorige jaar te vergeten) op de planning hadden staan in de plaatselijke izakaya op 22 december, werd het een eerder feestelijk weekend. De 忘年会 (bōnenkai) was een waar succes en een mooie vervanging voor een kerstfeest, we konden zelfs onze zorgen vergeten in een wit tapijt. Het was de eerste maal dat het een mooie laag sneeuwde in Matsumoto-city en dit kan ik enkel aanmoedigen. Als kinderen van een land waar de weergoden niet zo gul zijn met sneeuw, resulteerde dit in een prachtig kinderlijk sneeuwballengevecht.
Op Kerstdag maakte we kom-af met het examen en trokken we 's middags erop uit om onze Kerstdag te verfraaien met wat meer sfeer, eens thuisgekomen werd de namiddag gevuld met geschenken, kerstdrank, versnaperingen en aangename kerstliederen gebracht door Frank Sinatra. De sfeer van een coca-cola reclame was niet ver af en ik heb een prachtige ovenwant gekregen, voor de prachtige oven die ik niet heb. Bedankt Mathijs.
(sorry Allan ik heb geen Japanse kerstman kunnen strikken, maar wel dit cool Japans rendier)
Voor nieuwjaar trok de Matsumoto-clan naar Tokio, alwaar we 5 dagen doorbrachten. Omdat Sam enkele maanden geleden verhuisd is naar een nieuwe stek, konden we op zijn apartement verblijven gedurende deze periode. En moet gezegd, hij heeft een mooie keuze gemaakt en woont dan ook in 1 van de duurste wijken van Tokio. Het is de eerste maal dat ik een buurt zie in Japan die zoveel Westersheid uitstraalt als deze, ook wel komisch om dit in Japan tegen te komen. In Tokio werden we de eerste nacht alweer op uitnodiging van Meneer confituur verwacht in zijn favoriete restaurants. We begonnen de avond in het sushi-restaurant, waar ik reeds vorige maand was geweest, zetten ons eetfestijn verder in een steak-restaurant en sloten af met wat Italiaanse keuken. Omdat we die avond toch reeds decadent bezig waren en dit zonder hiervan enige financiële gevolgen te moeten dragen, besloten Jeroen, Malcolm en ik om de nacht verder te zetten in de Womb in Shibuya.
Het echte eindejaarsfeest vierden we op een zeer Japanse rustige manier en besloten te gaan aanschuiven in Tokio's meest bekende tempel voor het eerste tempelbezoek van het jaar (ofwel 初詣で hatsumōde). Het aftellen voor de jaarswisseling deden we al aanschuivend en met een asahi (Japans bier) voor handen, om dan te bidden voor al die leuke dingen in het nieuwe jaar.
(deze foto zal nog vervangen worden door een filmke)
Eén van deze leuke dingen in het nieuwe jaar zal voor mij snowboarden worden, nog net voor het nieuwe jaar heb ik me voor een prikje een seizoenspas van het skigebied 白馬青木湖 (Hakuba Aokiko) kunnen aanschaffen. Een bescheiden gebied dat uitgeeft op een meer, meer heeft een mens niet nodig.
zondag 9 december 2007
Bezoek
Het is weer een hele tijd geleden dat ik wat heb neergeschreven, dus zal ik mooi mijn plicht vervullen en de achterstand even inhalen. Het is enorm druk geweest de laatste weken en dit begon 4 weekends terug met de eerste maal testen. Wat een weekend werd voor ons allen om mooi, zoals een brave student betaamt, achter ons bureau door te brengen. De drukte aan 信大shindai (mijn universiteit) bleef zich de voorbije weken manifesteren in speeches, enquêtes en andere werkjes. In de weekends daarentegen heb ik me van deze drukte kunnen verlossen en een aangenamere drukte kunnen opzoeken. Dit vooral omdat ik het eerste bezoek uit België mocht ontvangen, de grote broer en zijn vriendin.
Drie weken geleden zijn we op een prachtige feestdag (vrijdag 23 november) met de buitenlandse studenten en enkele tutors op een ware klasuitstap gegaan, met bestemming Hida-Takayama 飛騨高山. Het oude 'klasuitstap'-gevoel werd versterkt omdat Hida-Takayama wel gezien kan worden als een Japans Bokrijk en omdat onze eigenste prof Sado ons trakteerde op een staaltje Japanse gezelligheid in de bus en enkele karaoke-nummers neerzette. Karaoke-installaties in een bus, het moet kunnen.
Dat weekend mocht ik voor het eerst mijn broer verwelkomen, die recht vanuit de luchthaven richting Matsumoto 松本 was gekomen. Het eerste weekend werd gevuld met een etentje in de atsuatsu, het bezichtigen van Matsumoto-city, het kasteel en baden te Asama-onsen 浅間温泉。In de wateren van Asama-onsen werd ik nogmaals voor 1 van onze zuidelijkere vrienden gehouden en kreeg ik de vraag gepresenteerd 'Bent u een Indiër?'. Waar ze het blijven halen die Japanners, ik weet het niet. Maar ik moet zeggen soms, als ik in de spiegel kijk, denk ik ook 'Verdekke als dat geen perfecte combinatie van The Marlboro Man, Jezus, een Indiër en een Egyptenaar is'
Het weekend dat volgde ben ik op de bus gesprongen naar Tokio om aldaar mijn broer en vriendin te vergezellen en samen daguitstappen naar Nikkō 日光 en Kamakura 鎌倉 te maken vanuit de metropool. Kamakura was voor mij de meest aangename van de 2 omdat ik Nikkō reeds voordien bezocht had. Het was tevens een prachtige herfstdag in Kamakura met veel volk, goed weer en de geliefde Japanse herfstkleuren. Om deze 2 dagen druk tempels bezoeken te compenseren, zijn we die avond gaan eten in Tokio met zijn 3-en en de familie Sudō 須藤 (van de konfituur). Zo konden ze ook op hun reis de Japanse gastvrijheid eens ervaren; we werden getrakteerd op een overheerlijke maaltijd in de sushi-bar en werden wegwijs gemaakt in de wereld van de verscheidene zeevruchten, vissen en de verraderlijke shōchū 焼酎. (Een gestookte alcoholische drank , niet gebrouwen zoals sake en met een hoger alcoholpercentage. Het is afkomstig uit Oost-Azië en werd ingevoerd via Korea. Het werd eerst in de zuidelijkere provincies van Japan gestookt omdat men hier niet de relatief lage temperaturen kon voorzien die het brouwen van sake vraagt.)
De volgende dag was ik uitgenodigd samen met Jonathan en Mathijs (Studenten uit Leuven die studeren in Tokio) op een 'gyōza-party' bij een Japans meisje thuis. Een redelijke bizarre namiddag die voor mij nog maar eens de gastvrijheid van de Japanners benadrukte. We klinkten met het hele gezin het glas op deze bijeenkomst en werden een hoop lekkernijen gepresenteerd waaronder overheerlijke gyōza 餃子 (een gebakken en gestoomde Chinese dumpling), die we zelf mee hadden klaargemaakt.
Het laatste weekend dat mijn broer en zijn vriendin hier waren zijn ze weer naar Matsumoto afgezakt en zijn we zondag (09/12) 's ochtends met de trein vertrokken naar Hakuba Goryū 白馬五竜 om voor de eerste maal te gaan snowboarden. De weersvoorspelling vertelden ons dat het bewolkt zou zijn en dat was het ook. Het waaide zodat de liften heen en weer werden geslingerd, maar dat kon de pret niet bederven. De sneeuw viel vers uit de hemel en kraakte lekker onder het snowboard. Voor mij mag dit weekelijkse kost worden.
Drie weken geleden zijn we op een prachtige feestdag (vrijdag 23 november) met de buitenlandse studenten en enkele tutors op een ware klasuitstap gegaan, met bestemming Hida-Takayama 飛騨高山. Het oude 'klasuitstap'-gevoel werd versterkt omdat Hida-Takayama wel gezien kan worden als een Japans Bokrijk en omdat onze eigenste prof Sado ons trakteerde op een staaltje Japanse gezelligheid in de bus en enkele karaoke-nummers neerzette. Karaoke-installaties in een bus, het moet kunnen.
Dat weekend mocht ik voor het eerst mijn broer verwelkomen, die recht vanuit de luchthaven richting Matsumoto 松本 was gekomen. Het eerste weekend werd gevuld met een etentje in de atsuatsu, het bezichtigen van Matsumoto-city, het kasteel en baden te Asama-onsen 浅間温泉。In de wateren van Asama-onsen werd ik nogmaals voor 1 van onze zuidelijkere vrienden gehouden en kreeg ik de vraag gepresenteerd 'Bent u een Indiër?'. Waar ze het blijven halen die Japanners, ik weet het niet. Maar ik moet zeggen soms, als ik in de spiegel kijk, denk ik ook 'Verdekke als dat geen perfecte combinatie van The Marlboro Man, Jezus, een Indiër en een Egyptenaar is'
Het weekend dat volgde ben ik op de bus gesprongen naar Tokio om aldaar mijn broer en vriendin te vergezellen en samen daguitstappen naar Nikkō 日光 en Kamakura 鎌倉 te maken vanuit de metropool. Kamakura was voor mij de meest aangename van de 2 omdat ik Nikkō reeds voordien bezocht had. Het was tevens een prachtige herfstdag in Kamakura met veel volk, goed weer en de geliefde Japanse herfstkleuren. Om deze 2 dagen druk tempels bezoeken te compenseren, zijn we die avond gaan eten in Tokio met zijn 3-en en de familie Sudō 須藤 (van de konfituur). Zo konden ze ook op hun reis de Japanse gastvrijheid eens ervaren; we werden getrakteerd op een overheerlijke maaltijd in de sushi-bar en werden wegwijs gemaakt in de wereld van de verscheidene zeevruchten, vissen en de verraderlijke shōchū 焼酎. (Een gestookte alcoholische drank , niet gebrouwen zoals sake en met een hoger alcoholpercentage. Het is afkomstig uit Oost-Azië en werd ingevoerd via Korea. Het werd eerst in de zuidelijkere provincies van Japan gestookt omdat men hier niet de relatief lage temperaturen kon voorzien die het brouwen van sake vraagt.)
De volgende dag was ik uitgenodigd samen met Jonathan en Mathijs (Studenten uit Leuven die studeren in Tokio) op een 'gyōza-party' bij een Japans meisje thuis. Een redelijke bizarre namiddag die voor mij nog maar eens de gastvrijheid van de Japanners benadrukte. We klinkten met het hele gezin het glas op deze bijeenkomst en werden een hoop lekkernijen gepresenteerd waaronder overheerlijke gyōza 餃子 (een gebakken en gestoomde Chinese dumpling), die we zelf mee hadden klaargemaakt.
Het laatste weekend dat mijn broer en zijn vriendin hier waren zijn ze weer naar Matsumoto afgezakt en zijn we zondag (09/12) 's ochtends met de trein vertrokken naar Hakuba Goryū 白馬五竜 om voor de eerste maal te gaan snowboarden. De weersvoorspelling vertelden ons dat het bewolkt zou zijn en dat was het ook. Het waaide zodat de liften heen en weer werden geslingerd, maar dat kon de pret niet bederven. De sneeuw viel vers uit de hemel en kraakte lekker onder het snowboard. Voor mij mag dit weekelijkse kost worden.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
